Lütfen bekleyin
1
Gece ilerlemişti ama gözleri hâlâ açıktı. Tavanı izliyor, düşünceleriyle boğuşuyordu. Uyuyamamak bazen yorgunluktan değil, zihnin susmamasındandı. Gün boyunca bastırılan ne varsa gece ortaya çıkardı. Kimi zaman geçmiş, kimi zaman gelecek… Kalbin hızla atar, saat yavaş ilerler. Uyuyamamak, bazen hayatla sessiz bir yüzleşmeydi. Ama belki de en dürüst anlar bu anlarda yaşanırdı. İnsan kendini en çok geceleri tanırdı. Çünkü o zaman kimse yoktu, sadece sen ve düşüncelerin.
Yorumlar
Yorum Gönder