Lütfen bekleyin
1
Yağmur sessizce başlamıştı. Pencereye vuran damlalar bir melodi gibiydi. İnsan bazen bu doğal müziğe kulak verince rahatlıyordu. Dışarısı ıslanırken içi ısınıyordu. Yağmurun hüznüyle karışık bir huzuru vardı. Sanki gökyüzü ağladıkça insanın içi temizleniyordu. Islanmak, kaçmak istemeyeceğin bir deneyim olabiliyordu bazen. Yağmur altında yürümek, düşünmek, susmak... Hepsi daha anlamlıydı böyle anlarda. Belki de doğa bazen konuşmamız için değil, susmamız için vardı. Yağmur susarak anlatıyordu her şeyi.
Yorumlar
Yorum Gönder